تو چنین خشکی ز سودای ثرید

گفت ریشت شد سپید از حال گشت

خوی زشت تو نگردیدست وشت

او پس از تو زاد و از تو بگذرید

تو بر آن رنگی که اول زاده ای

یک قدم زان پیش تر ننهاده ای

هم چنان دوغی ترش در معدنی