خوی زشت تو نگردیدست وشت

گفت نه من پیش ازو زاییده ام

بی ز ریشی بس جهان را دیده ام

گفت ریشت شد سپید از حال گشت

او پس از تو زاد و از تو بگذرید

تو چنین خشکی ز سودای ثرید

تو بر آن رنگی که اول زاده ای