گفت ریشت شد سپید از حال گشت

که توی خواجه مسن تر یا که ریش

گفت نه من پیش ازو زاییده ام

بی ز ریشی بس جهان را دیده ام

خوی زشت تو نگردیدست وشت

او پس از تو زاد و از تو بگذرید

تو چنین خشکی ز سودای ثرید