گوش اومیدش پر از لبیک بود

چونک بی دف رقص می کرد آن علیل

ز اعتماد جود خلاق جلیل

سوی او نه هاتف و نه پیک بود

بی زبان می گفت اومیدش تعال

از دلش می روفت آن دعوت ملال

آن کبوتر را که بام آموختست