بی زبان می گفت اومیدش تعال

ز اعتماد جود خلاق جلیل

سوی او نه هاتف و نه پیک بود

گوش اومیدش پر از لبیک بود

از دلش می روفت آن دعوت ملال

آن کبوتر را که بام آموختست

تو مخوان می رانش کان پر دوختست