تو مخوان می رانش کان پر دوختست

بی زبان می گفت اومیدش تعال

از دلش می روفت آن دعوت ملال

آن کبوتر را که بام آموختست

ای ضیاء الحق حسام الدین برانش

کز ملاقات تو بر رستست جانش

گر برانی مرغ جانش از گزاف