آن کبوتر را که بام آموختست

گوش اومیدش پر از لبیک بود

بی زبان می گفت اومیدش تعال

از دلش می روفت آن دعوت ملال

تو مخوان می رانش کان پر دوختست

ای ضیاء الحق حسام الدین برانش

کز ملاقات تو بر رستست جانش