تهمتن ببوسید روی زمین

چو خسرو گو پیلتن را بدید

سرشکش ز مژگان به رخ بر چکید

فرود آمد از تخت و کرد آفرین

به رستم چنین گفت کای پهلوان

همیشه بدی شاد و روشن روان

به گیتی خردمند و خامش تویی