به رستم چنین گفت کای پهلوان

سرشکش ز مژگان به رخ بر چکید

فرود آمد از تخت و کرد آفرین

تهمتن ببوسید روی زمین

همیشه بدی شاد و روشن روان

به گیتی خردمند و خامش تویی

که پروردگار سیاوش تویی