شد ز حس محروم و معزول از وجود

در خیال از بس که گشتی مکتسی

نک بسوفسطایی بدظن رسی

او خود از لب خرد معزول بود

هین سخن خا نوبت لب خایی است

گر بگویی خلق را رسوایی است

چیست امعان چشمه را کردن روان