گر بگویی خلق را رسوایی است

او خود از لب خرد معزول بود

شد ز حس محروم و معزول از وجود

هین سخن خا نوبت لب خایی است

چیست امعان چشمه را کردن روان

چون ز تن جان رست گویندش روان

آن حکیمی را که جان از بند تن