آن حکیمی را که جان از بند تن

گر بگویی خلق را رسوایی است

چیست امعان چشمه را کردن روان

چون ز تن جان رست گویندش روان

باز رست و شد روان اندر چمن

دو لقب را او برین هر دو نهاد

بهر فرق ای آفرین بر جانش باد