از قف تن فکر را شربت مکی

در تلاقی روزگارت می برند

یادهاشان غایبی ات می چرند

چون خر تشنه خیال هر یکی

نشف کرد از تو خیال آن وشات

شبنمی که داری از بحر الحیات

پس نشان نشف آب اندر غصون