که بدان یک قطره انس و جن برست

چون چنان چشم اشک را مفتون بود

اشک من باید که صد جیحون بود

قطره ای زان زین دو صد جیحون به است

چونک باران جست آن روضه بهشت

چون نجوید آب شوره خاک زشت

ای اخی دست از دعا کردن مدار