اشک من باید که صد جیحون بود

چون نباشم ز اشک خون باریک ریس

من تهی دست قصور کاسه لیس

چون چنان چشم اشک را مفتون بود

قطره ای زان زین دو صد جیحون به است

که بدان یک قطره انس و جن برست

چونک باران جست آن روضه بهشت