قطره ای زان زین دو صد جیحون به است

من تهی دست قصور کاسه لیس

چون چنان چشم اشک را مفتون بود

اشک من باید که صد جیحون بود

که بدان یک قطره انس و جن برست

چونک باران جست آن روضه بهشت

چون نجوید آب شوره خاک زشت