من تهی دست قصور کاسه لیس

او چو آب دیده جست از جود حق

با چنان اقبال و اجلال و سبق

چون نباشم ز اشک خون باریک ریس

چون چنان چشم اشک را مفتون بود

اشک من باید که صد جیحون بود

قطره ای زان زین دو صد جیحون به است