طور بر جا بد نه افزون و نه کم

آن یکی شاخ دگر پرید زود

تا جوار کعبه که عرفات بود

باز از آن صعقه چو با خود آمدم

لیک زیر پای موسی هم چو یخ

می گدازید او نماندش شاخ و شخ

با زمین هموار شد که از نهیب