دایما دستان و لاغ افراشتی

تلخ گشتش هم گلو و هم دهن

که ندیده بود دلقک را چنین

که ازو خوشتر نبودش هم نشین

شاه را او شاد و خندان داشتی

آن چنان خندانش کردی در نشست

که گرفتی شه شکم را با دو دست