که ندیده بود دلقک را چنین

که فتادم در عجایب عالمی

بعد یک ساعت که شه از وهم و ظن

تلخ گشتش هم گلو و هم دهن

که ازو خوشتر نبودش هم نشین

دایما دستان و لاغ افراشتی

شاه را او شاد و خندان داشتی