که ز دستت رفت حسرت می خوری

هم چنان مرد مجاهد نان دهد

چون برو زد نور طاعت جان دهد

پس زنی گفتش ز چشم عبهری

گفت حسرت می خورم که صد هزار

دیده بودی تا همی کردم نثار

روزن چشمم ز مه ویران شدست