که ده جام زرین بنه پیش گاه

همی خواند بر شهریار آفرین

که بی تو مبادا کلاه و نگین

وزان پس به دُرنامنه فرمود شاه

برو ریز دینار و مشک و گهر

یکی افسری خسروی با کمر

چنین گفت کین هدیه آن را که رنج