هم چو خود در حال سرگردانش کرد

فلسفه گفتش بسی و او خموش

ناگهان وا کرد از سر روی پوش

تا چه گفتش او به گوش از عشق و درد

دست او بگرفت و با او یار شد

او هم از تخت و کمر بیزار شد

تا بلاد دور رفتند این دو شه