ناگهان وا کرد از سر روی پوش

هم من و هم ملک من مملوک تو

ای به همت ملک ها متروک تو

فلسفه گفتش بسی و او خموش

تا چه گفتش او به گوش از عشق و درد

هم چو خود در حال سرگردانش کرد

دست او بگرفت و با او یار شد