هم من و هم ملک من مملوک تو

وان زنان ملک مه بی میغ تو

پیش ما باشی تو بخت ما بود

جان ما از وصل تو صد جان شود

ای به همت ملک ها متروک تو

فلسفه گفتش بسی و او خموش

ناگهان وا کرد از سر روی پوش