فلسفه گفتش بسی و او خموش

جان ما از وصل تو صد جان شود

هم من و هم ملک من مملوک تو

ای به همت ملک ها متروک تو

ناگهان وا کرد از سر روی پوش

تا چه گفتش او به گوش از عشق و درد

هم چو خود در حال سرگردانش کرد