کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی
س
ساغرفهرست شاعران و آثار فارسی

مصرع نخست · شماره 57

کرده تمساحی دهان خویش باز

چهرهٔ مولویشاعر
قالبمثنوی

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

  1. 54

    مرغ پندارد که او شاخ گیاست

    #
  2. 55

    چون نشیند بهر خور بر روی برگ

    #
  3. 56

    در فتد اندر دهان مار و مرگ

    #
  4. 57

    کرده تمساحی دهان خویش باز

    انتخاب‌شده
  5. 58

    گرد دندانهاش کرمان دراز

    #
  6. 59

    از بقیه خور که در دندانش ماند

    #
  7. 60

    کرم ها رویید و بر دندان نشاند

    #

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 57 از «بخش ۱۱۶ - بعد مکث ایشان متواری در بلاد چین در شهر تختگاه و بعد دراز شدن صبر بی صبر شدن آن بزرگین کی من رفتم الوداع خود را بر شاه عرضه کنم اما قدمی تنیلنی مقصودی او القی راسی کفادی ثم یا پای رساندم به مقصود و مراد یا سر بنهم هم چو دل از دست آن جا و نصیحت برادران او را سود ناداشتن یا عاذل العاشقین دع فه اضلها الله کیف ترشدها الی آخره» است.