از شناس زر خوش هرجا که هست

لیک خادع گشته و مانع شد ز جست

ز آب شیرینی کزو صد سبزه رست

هم چنین هر زر قلبی مانعست

پا و پرت را به تزویری برید

که مراد تو منم گیر ای مرید

گفت دردت چینم او خود درد بود