پا و پرت را به تزویری برید

ز آب شیرینی کزو صد سبزه رست

هم چنین هر زر قلبی مانعست

از شناس زر خوش هرجا که هست

که مراد تو منم گیر ای مرید

گفت دردت چینم او خود درد بود

مات بود ار چه به ظاهر برد بود