گفت دردت چینم او خود درد بود

از شناس زر خوش هرجا که هست

پا و پرت را به تزویری برید

که مراد تو منم گیر ای مرید

مات بود ار چه به ظاهر برد بود

رو ز درمان دروغین می گریز

تا شود دردت مصیب و مشک بیز