بر سر گنج از گدایی مرده ام

پس ز بی عقلی چه باشد خواب باد

گفت با خود گنج در خانه منست

پس مرا آن جا چه فقر و شیونست

زانک اندر غفلت و در پرده ام

زین بشارت مست شد دردش نماند

صد هزار الحمد بی لب او بخواند