زود کبریت بدین سودا سپار

ورنه ز آتش های تو مرد آتشم

کفر که کبریت دوزخ اوست و بس

بین که می پخساند او را این نفس

تا نه دوزخ بر تو تازد نه شرار

گویدش جنت گذر کن هم چو باد

ورنه گردد هر چه من دارم کساد