چو صاحب سنگ دید آن نقش ارژنگ

فرو خواندم به گوشش نکته ای چند

وزان دیبا که می بستم طرازش

نمودم نقش های دل نوازش

فرو ماند از سخن چون نقش بر سنگ

بدو گفتم ز خاموشی چه جوئی

زبانت کو که احسنتی بگوئی