زبانت کو که احسنتی بگوئی

چو صاحب سنگ دید آن نقش ارژنگ

فرو ماند از سخن چون نقش بر سنگ

بدو گفتم ز خاموشی چه جوئی

به صد تسلیم گفت ای من غلامت

زبانم وقف بر تسبیح نامت

چو بشنیدم ز شیرین داستان را