به صد تسلیم گفت ای من غلامت

فرو ماند از سخن چون نقش بر سنگ

بدو گفتم ز خاموشی چه جوئی

زبانت کو که احسنتی بگوئی

زبانم وقف بر تسبیح نامت

چو بشنیدم ز شیرین داستان را

ز شیرینی فرو بردم زبان را