فرو ماند از سخن چون نقش بر سنگ

وزان دیبا که می بستم طرازش

نمودم نقش های دل نوازش

چو صاحب سنگ دید آن نقش ارژنگ

بدو گفتم ز خاموشی چه جوئی

زبانت کو که احسنتی بگوئی

به صد تسلیم گفت ای من غلامت