زبانم وقف بر تسبیح نامت

بدو گفتم ز خاموشی چه جوئی

زبانت کو که احسنتی بگوئی

به صد تسلیم گفت ای من غلامت

چو بشنیدم ز شیرین داستان را

ز شیرینی فرو بردم زبان را

چنین سحری تو دانی یاد کردن