سنان در سینه خارا نشاندی

بدی گر خود بدی دیو سپیدی

به پیش بید برگش برگ بیدی

چو برق نیزه را بر سنگ راندی

چو عمر آمد به حد چارده سال

بر آمد مرغ دانش را پر و بال

نظر در جستنیهای نهان کرد