بر آمد مرغ دانش را پر و بال

چو برق نیزه را بر سنگ راندی

سنان در سینه خارا نشاندی

چو عمر آمد به حد چارده سال

نظر در جستنیهای نهان کرد

حساب نیک و بدهای جهان کرد

بزرگ امید نامی بود دانا