چو عمر آمد به حد چارده سال

به پیش بید برگش برگ بیدی

چو برق نیزه را بر سنگ راندی

سنان در سینه خارا نشاندی

بر آمد مرغ دانش را پر و بال

نظر در جستنیهای نهان کرد

حساب نیک و بدهای جهان کرد