بدان آمد که صد بار افتد از پای

سخن چندان که می دانست می گفت

وز آن شیرین سخن شیرین مدهوش

همی خورد آن سخنها خوشتر از نوش

به صنعت خویشتن می داشت بر جای

زمانی بود و گفت ای مرد هشیار

چه می دانی کنون تدبیر این کار