چه می دانی کنون تدبیر این کار

بدان آمد که صد بار افتد از پای

به صنعت خویشتن می داشت بر جای

زمانی بود و گفت ای مرد هشیار

بدو شاپور گفت ای رشک خورشید

دلت آسوده باد و عمر جاوید

صواب آن شد که نگشائی به کس راز