دلت آسوده باد و عمر جاوید

زمانی بود و گفت ای مرد هشیار

چه می دانی کنون تدبیر این کار

بدو شاپور گفت ای رشک خورشید

صواب آن شد که نگشائی به کس راز

کنی فردا سوی نخجیر پرواز

چو مردان بر نشین بر پشت شبدیز