بدو شاپور گفت ای رشک خورشید

به صنعت خویشتن می داشت بر جای

زمانی بود و گفت ای مرد هشیار

چه می دانی کنون تدبیر این کار

دلت آسوده باد و عمر جاوید

صواب آن شد که نگشائی به کس راز

کنی فردا سوی نخجیر پرواز