به آب چشم گفت ای نازنین ماه

ز دیده سیل طوفان بر گشاده

ز شیرین یاد بی اندازه می کرد

به دو سوک برادر تازه می کرد

ز من چشم بدت بربود ناگاه

گلی بودی که باد از بارت افکند

ندانم بر کدامین خارت افکند