چو بر فرق آب می انداخت از دست

ز حسرت گشته چون نار کفیده

بدان چشمه که جای ماه گشته

عجب بین کافتاب از راه گشته

فلک بر ماه مروارید می بست

تنش چون کوه برفین تاب می داد

ز حسرت شاه را برفاب می داد