که زاغی کرد بازش را گرو گیر

مه و شبدیز را در باغ می جست

به چشمی باز و چشمی زاغ می جست

ز هر سو حمله بر چون باز نخجیر

از آن زاغ سبک پر مانده پر داغ

جهان تاریک بروی چون پر زاغ

شده زاغ سیه باز سپیدش