از آن زاغ سبک پر مانده پر داغ

به چشمی باز و چشمی زاغ می جست

ز هر سو حمله بر چون باز نخجیر

که زاغی کرد بازش را گرو گیر

جهان تاریک بروی چون پر زاغ

شده زاغ سیه باز سپیدش

درخت خار گشته مشک بیدش