که رفت آن از میان ویندر میان نیست

چو هست این دیر خاکی سست بنیاد

بباده اش داد باید زود بر باد

ز فردا و زدی کس را نشان نیست

یک امروز است ما را نقد ایام

بر او هم اعتمادی نیست تا شام

بیا تا یک دهن پر خنده داریم