در آمد نقش بند مانوی دست

غمی از چشم بر راهی بتر نیست

مبادا هیچکس را چشم بر راه

کز او رخ زرد گردد عمر کوتاه

زمین را نقشهای بوسه می بست

زمین بوسید و خود بر جای می بود

به رسم بندگان بر پای می بود